Polietylen należy do najczęściej stosowanych tworzyw konstrukcyjnych w zakładach produkcyjnych, magazynach i na liniach transportowych. Płyty z tego materiału zastępują stal, drewno i brąz tam, gdzie liczy się niska masa, odporność na ścieranie i praca bez smarowania. Różnice między odmianami są jednak na tyle duże, że źle dobrany gatunek może zużyć się kilka razy szybciej niż właściwy.
Dlaczego polietylen sprawdza się w przemyśle?
Największą zaletą polietylenu jest połączenie kilku cech w jednym materiale. Ma niski współczynnik tarcia, więc elementy przesuwają się po nim płynnie, bez zacinania i bez smarów, które zbierają pył i brud. Jest odporny na wilgoć, nie chłonie wody i nie koroduje, dzięki czemu dobrze znosi mycie i pracę na zewnątrz. Wytrzymuje kontakt z większością kwasów, zasad i środków czyszczących. Dobrze tłumi też hałas i drgania.
Płyty łatwo tnie się, frezuje i wierci. Warto pamiętać, że polietylen ma dość dużą rozszerzalność cieplną, dlatego przy długich listwach i wykładzinach zostawia się szczeliny dylatacyjne, a otwory montażowe wykonuje jako fasolkowe.
PE 300, PE 500 i PE 1000 ? czym się różnią?
Oznaczenia odnoszą się do masy cząsteczkowej polimeru. Im dłuższe łańcuchy, tym wyższa odporność na ścieranie i uderzenia.
PE 300 to polietylen wysokiej gęstości (HDPE). Jest najtańszy i najłatwiejszy w obróbce, dobrze się spawa i zgrzewa. Sprawdza się w zbiornikach, osłonach, blatach roboczych, elementach wyposażenia pomieszczeń mokrych i konstrukcjach, które nie są narażone na intensywne tarcie.
PE 500 (PE-HMW) ma wyższą masę cząsteczkową i lepszą odporność na ścieranie. Jest częstym wyborem w przetwórstwie spożywczym: powstają z niego deski do krojenia, elementy maszyn pakujących, prowadnice i gwiazdy na liniach rozlewniczych.
PE 1000 (PE-UHMW) to polietylen o ultrawysokiej masie cząsteczkowej. Ma najwyższą odporność na ścieranie w tej grupie, zachowuje udarność nawet w bardzo niskich temperaturach i ma najniższy współczynnik tarcia. Stosuje się go tam, gdzie materiał pracuje najciężej: w ślizgach przenośników, listwach prowadzących, wykładzinach zsypów, lejów i skrzyń ładunkowych.
Kontakt z żywnością i wymagania higieniczne
W zakładach spożywczych o wyborze decyduje nie tylko wytrzymałość, ale też dopuszczenie do kontaktu z żywnością. Płyty PE 500 i PE 1000 w odmianach naturalnych są dostępne z odpowiednimi deklaracjami zgodności. Przy zamówieniu warto zawsze poprosić o deklarację zgodności dla konkretnej partii materiału, zamiast zakładać, że każda biała płyta spełnia wymagania.
Ślizgi, prowadnice i wykładziny ? jak dobrać płytę?
W ślizgach pod taśmę i łańcuch najważniejsze są niskie tarcie i odporność na zużycie, dlatego zwykle wybiera się PE 1000. Zmniejsza on opory ruchu i obciążenie napędu, a taśma zużywa się wolniej niż przy prowadzeniu po stali.
W prowadnicach bocznych i profilach na liniach pakujących dobrze sprawdza się PE 500 lub PE 1000, zależnie od prędkości linii i rodzaju produktu. Przy lżejszych ładunkach i umiarkowanej prędkości PE 500 jest rozsądnym kompromisem cenowym.
Wykładziny zsypów, bunkrów i skrzyń ładunkowych mają ograniczać przywieranie materiału i chronić stal przed ścieraniem. Mokry piasek, glina, węgiel czy zboże zsuwają się po polietylenie znacznie łatwiej niż po blasze, co zmniejsza ryzyko zawieszania się urobku. Tu również przewagę ma PE 1000.
W osłonach, obudowach i elementach niewymagających dużej odporności na tarcie wystarczy PE 300, który obniża koszt całej realizacji.
O czym pamiętać przed zamówieniem?
Przed wyborem płyty warto zebrać kilka informacji: rodzaj ruchu i nacisku, temperaturę pracy, obecność wody, chemii lub ścierniwa, wymagania higieniczne oraz sposób mocowania. Polietylen dobrze znosi niskie temperatury, ale przy pracy ciągłej powyżej około 80°C traci sztywność, więc w gorących strefach potrzebne są inne tworzywa. Szczegółowe porównanie odmian i ich parametrów znajdziesz w poradniku o tym, jak dobrać płyty polietylenowe PE do konkretnego zastosowania. Dobrze dobrany gatunek pracuje latami i realnie ogranicza przestoje związane z wymianą zużytych elementów.
